Verbondenheid is een van de drie psychologische basis behoeften voor de mens om intrinsiek gemotiveerd te zijn en blijven. (naar; de zelfdeterminatie theorie volgens Ryan en Deci)

Verbondenheid is, mijn inziens, nog al eens een ondergewaardeerd element bij het samenwerken in (onderwijs)teams. Een (zakelijke)’relatie’ is cruciaal voor goed samenwerken.

De term ‘relatie voor prestatie’ slaat hier de spijker op zijn kop!

Tijdens teamtrainingen, die ik verzorg, op VMBO en MBO scholen is dit vaak onderdeel van de ontwikkeling, die het team en de individuele docent doormaken. Vooral de aandacht voor elkaar, eens echt luisteren naar wat men elkaar te zeggen heeft, is hierbij niet vanzelfsprekend. Respecteren van elkaars mening en kijken naar elkaars kwaliteiten i.p.v. te worstelen met wat er allemaal niet goed gaat.

Dát is de uitdaging die we tijdens trainingen met elkaar aangaan!

Tijdens een soortgelijk traject bij een MBO opleiding in Amsterdam kwam dit thema duidelijk naar voor. Het traject dat ik begeleidde bestaat uit een 5 tal trainingen van 3 uur met daarnaast 3 individuele coachgesprekken voor elke deelnemer. Afzonderlijk van elkaar spraken de collega’s vergelijkebare frustratie uit:

“Geen tijd om echt met elkaar te praten, geen ruimte om nu eens met benen op tafel te brainstormen of ideeën uit te wisselen over hoe de verschillende dilemma’s op te lossen. Altijd maar ‘brandjes’ blussen zonder eens echt te onderzoeken waar de oorzaken liggen”.

Mijn uitdaging is dan om de juiste werkvorm toe te passen en van het team weer een hechte en functionele groep te maken. Om ze te laten ervaren (voelen) wat er wordt gemist. Wat weer zou kunnen bijdragen aan een positieve werksfeer? Kijken naar wat wel kan en wat wel mogelijk is! Oplossingsgericht werken en een sfeer creëren die weer energie levert.

Leuk en zeer waardevol om dan te zien dat één van de gekozen activerende werkvormen (energizer) veel succes had. ‘De Taxi’. Een werkvorm waarbij collega’s in een fictieve Taxi plaatsnemen. De chauffeur beeldt dan op een heftige manier een emotie uit (bijv. boos, verdrietig, angstig, nerveus, hyper, blij). Alle passagiers nemen deze emotie over. Wanneer iedereen dezelfde emotie heeft ervaren en doorleefd, stapt er een nieuwe chauffeur in en speelt een andere emotie enz…….

Er werd veel gelachen, oprecht plezier gemaakt. Ondanks dat de docenten duidelijk uit hun  comfortzone werden gehaald, brak het ijs. Deze eenvoudige werkvorm bracht luchtigheid terug in het team. Men zag elkaar even vanuit een heel andere hoek. Een kant die zij wellicht (nog) niet kenden, waardoor er met een ander gevoel en met andere ogen naar elkaar gekeken werd.

De aansluitende ‘serieuzere’ werkvormen liepen als een speer. Binnen korte tijd stond er zeer waardevolle feedback op de flappen. Er werd veel minder naar de negatieve kanten gekeken en meer dan daarvoor werd er gekeken naar de kwaliteiten en ideeën van anderen.

De rest van de middag hebben we met elkaar een fijne intensieve training afgewerkt. In een hele positieve sfeer werd er slagvaardig samengewerkt. Vol aandacht werden elkaars ideeën gehoord. Verbondenheid, aandacht voor elkaar, een positieve vibe……..

Daar draait het, in mijn beleving, in eerste instantie om. Dat heb ik nu al een aantal keer mogen ervaren en onderdeel van mogen zijn.

Wat heb ik toch super leuk en dankbaar werk om te doen!